De aanwezigheid van het wit stuk plastic om mijn billen irriteert mij ontzettend. Ik ben een groot liefhebber van naaktlopen. Daar kan ik niet volledig uiting aan geven, zolang mijn ouders mij een luier aan blijven doen. Het verwisselen van het onding leidt daarom ook steenvast tot een worsteling. Mijn moeder legt uit mijn bezwaar wel te begrijpen. Sterker nog, ze ziet zelfs een mogelijkheid; ik moet mijn behoefte op de wc of een potje doen. De grote vraag is echter of deze kleine, koppige peuter zich iets laat aanleren. Haar voorstel zet me wel aan het denken.
Mijn moeder besluit gehoor te geven aan mijn wens volledig in geboortekostuum rond te huppelen. Het is zomer en ik breng de meeste tijd dan ook buiten door. Ze houdt me als een havik in de gaten. Op een tweetal strategische locaties staan potjes opgesteld. Zodra ik een seconde te lang blijf stilstaan, grijpt ze me bij de kladden en zet ze me op het dichtsbijzijnde potje. Het werkt warempel ook nog. Ik bewonder de grote drol die ik net heb geproduceerd. Als beloning krijg ik een ijsje van mijn moeder. Mijn broers applaudiseren voor mij en delen mee in de overwinning.
Uiteraard moet het ook een keer mis gaan. Na een paar dagen is mijn moeder overtuigd van mijn kunsten. Ze kijkt niet meer zo scherp over mijn schouder mee. Ik maak van de gelegenheid gebruik om eens een grote boodschap op de grond te doen. In een mum van tijd cirkelt er een kolonie vliegen boven het bruine gevaarte. Gelukkig heb ik een locatie nabij de tuinslang uitgekozen. Mijn moeder verwijdert het ding snel en vakkundig en spuit de tegels schoon. Opnieuw word ik onder toezicht geplaatst. Toch is ze apentrots dat ik zo toegewijd ben aan mijn doel.
Een aantal dagen later mag ik zelfs zonder luier binnen lopen. Het is dus tijd om mijn pijlen op de nachtluier te richten. Mijn moeder vindt dat echter geen optie. Ze consulteert vriendin S. over de kwestie. Die spreekt zich uit in mijn voordeel. Die avond legt mijn moeder mij poedelnaakt in bed. Twee uur later controleert ze mijn bed. Mijn matrasje en deken zijn kurkdroog. Ze maakt mij wakker voor een late plas. Dan word ik hysterisch. Het volgende uur zijn mijn ouders vooral bezig om mij te kalmeren. Uiteindelijk doe ik mijn ogen weer dicht. Niet voor herhaling vatbaar dus.
Mijn grote broers hebben nu het nakijken. Met mijn oudste broer heeft het lang geduurd voordat hij de weg naar de wc had gevonden. Guus heeft nog altijd in de nachtelijke uurtjes een luier om. Gelukkig is hij overdag wel zindelijk. Anders had hij nu ook niet naar school mogen gaan. Mijn zusje krijgt overigens nog een zware dobber aan mijn prestaties. Mijn moeder verwacht nu natuurlijk dat zij nog eerder dan mij zindelijk zal zijn. Meisjes zijn tenslotte sneller, zegt men. Noor moet dus voor haar tweede verjaardag zindelijk zijn. Ik wil wel eens zien of haar dat lukt.