Auteur: S.S.A. Boermans

Buiten schijnt de zon. Mijn zusje en ik spelen in de tuin. Onze broers zijn de hele dag op school. Noor en ik zijn dus min of meer tot elkaar veroordeeld. Soms hebben we het goed samen; soms hebben we slaande ruzie. We verkeren immers beide in de peuterpubertijd. Het enige verschil is dat ik een volleerd peuter ben en mijn zus een beginneling. Helaas voor mij; Noor is erg bij de pinken. Ze leert snel en ze leer het van de beste. We zijn dus een duo-pak explosief materiaal.

Ik heb het inmiddels warm gekregen van het springen op de trampoline. Gelukkig weet ik instinctief wat mij te doen staat. Ik trek aan mijn kleding en roep mijn moeder. Ze helpt me met het shirt; de rest kan ik tegenwoordig gelukkig zelf. Dan valt mijn oog op mijn mooie rode regenlaarsjes. Poedelnaakt ren ik op mijn laarsjes terug naar de springhoek. Mijn zusje slaat het tafereel gade. Ze wil graag ook van kleding en luier bevrijd worden. Daarna trekt ze de blauwe laarzen van Pim aan.

Het valt mij op dat op ons terras al de nodige blaadjes liggen. Dat kan zo niet. Ik maan mijn moeder tot actie. Even later zijn we druk aan het vegen. Mijn zusje wil ook en heeft het op mijn bezem voorzien. Mijn moeder geeft haar een handveger. Dat zint haar niet. Ze slaat mij ermee op het hoofd. Ik gil en geef haar een nog grotere klap terug. Mijn moeder tovert twee bijna identieke harken tevoorschijn. Dat is interessant. Gierend van de lach harken we de hoop bladeren weer uiteen.

Mijn moeder roept ons bij zich. Op de grond voor haar ligt een lieveheersbeestje. Onduidelijk is of het dier nog leeft. Ik doe mijn best om dat te achterhalen. Mijn zusje wil graag ook zo’n eentje om mee te spelen. Ze trekt aan mijn haren en huilt dikke tranen. Ik duw haar zo hard weg dat ze op haar billen landt. Gelukkig ontdekt mijn moeder verderop nog een -levend- exemplaar. Ze pakt ‘m op en legt hem bij zijn collega neer. Tevreden spelen mijn zusje en ik samen met onze tuindiertjes.

Na de lunch zijn we wederom druk in de tuin. We verkopen ijsjes en hebben ruzie over wie er nu op de trampoline mag. Mijn moeder trakteert ons op een lekker ijs. Ik neem een raketje, Noor kiest een aardbeienijsje. Even verderop staan onze tuinstoeltjes. We ploffen neer en keuvelen gezellig. Ik mag een likje van Noor haar ijs en zij van het mijne. Dan besluiten we te ruilen. Om vervolgens nogmaals van ijs te wisselen. Liefdevol leg ik een arm om mijn zusje heen; we zijn en blijven beste vrienden.

Elke dag mag ik een uurtje naar de televisie kijken van mijn moeder. Zo kan ze ongestoord een klusje in de huishouding doen. Mijn voorkeur gaat uit naar de afleveringen van brandweerman Sam. Hij is de held van een klein stadje en beleeft de meest uiteenlopende avonturen. Na mijn dagelijkse beeldbuisvitaminen ga ik zelf aan de slag. Ik heb inmiddels een hele collectie Sam-items zoals een kazerne en een brandweerauto. Zo kan ik de uitzending nog eens dunnetjes overdoen.

’s Ochtends breng ik plichtsgetrouw mijn broertjes naar school. Daarna dirigeer ik mijn moeder naar de grote rotonde nabij de supermarkt met de hamsters. Daar bevindt zich de brandweerkazerne van ons dorp. Ik sta met mijn snoet tegen het raam geplakt. Binnen staat een vijftal brandweerauto’s; vier moderne exemplaren en een (heel)oud besje. Mijn zusje en moeder wachten geduldig bij de bakfiets. Ze weten dat het nog wel even kan duren totdat ik al het moois ervan af gekeken heb.

In het geheim werkt mijn moeder aan een grote verrassing voor mij. Ze neemt contact op met de brandweer. De commandant in kwestie is zeer verrast door haar verzoek. Hij neemt de zaak zeer serieus en bereidt een heus ontvangst voor. Mijn moeder heeft ook voor al onze buurtjongetjes een uitnodiging geregeld. Die zijn dolenthousiast als ze horen dat we een middag in de kazerne mogen komen kijken. Om het feest compleet te maken, bakt mijn moeder pannenkoeken na afloop.

In een feestelijke optocht fietsen we met onze buurjongens naar de kazerne. Stipt op tijd opent de commandant de deuren. Ik klamp me als een aapje aan mijn moeder vast. Nu wordt het spannend. Ze moet me naar binnen dragen. Mijn broertjes klimmen enthousiast in de eerste de beste brandweerwagen. Ik wil er echter niets van weten. Ook de uitrusting van de brandweerman wil ik niet aandoen. Ik weiger mijn moeder los te laten. Pas als we buiten staan, ren ik weer vrolijk rond.

Thuis gaan we meteen aan tafel. De moeder van een buurjongetje helpt ons met de pannenkoeken. Mijn eigen moeder staat in de keuken en werkt zich in het zweet. Zeven jongens eten sneller dan een enkele moeder kan bakken. De stroop plakt aan onze handen en ons haar is spierwit van de poedersuiker. Dan heb ik mijn buik vol. Uit de kast haal ik mijn brandweerauto. Ik ga plat op mijn buik liggen en rol de wagen heen en weer. “Tatuu Tatuu”, klinkt het weer als vanouds uit mijn mond.

Elke weekdag breng ik mijn broers trouw naar school. Over een jaar mag Noor mij naar mijn stoel begeleiden. Tot dan speel ik voor en na schooltijd met mijn toekomstige klasgenootjes op het plein. Naar alle waarschijnlijk zullen W. en ik in dezelfde klas terechtkomen. Onze moeders hebben dat besloten. W. en ik zijn niet de beste vrienden. Toch hebben we één ding gemeen; we hadden allebei op dezelfde dag het levenslicht moeten zien. Dat schept een band. Tussen moeders althans.

Heel eerlijk gezegd heb ik medelijden met W. Moeder M. voedt haar kinderen keurig volgens het boekje op. Mijn moeder daarentegen houdt de teugels losjes in de hand. Dat bijt elkaar nogal. Desondanks kunnen ze het goed met elkaar vinden. Bovendien is M. een zeer waardevolle bron van informatie voor mijn moeder. Tussen de middag past ze namelijk op de schoolkinderen op. Zo hoort mijn moeder of mijn broers zich netjes gedragen en hoe ze zich handhaven in de kudde.

Mijn broers liggen goed in de markt bij M. Ik ben echter de spreekwoordelijke doorn in haar oog. Ze kan het niet verteren dat ik zonder jasje loop. Ook niet als het kwik boven de 18 graden komt. Bovendien vindt ze het een gruwel dat ik graag naakt loop. Mijn moeder heeft haar niet eens verteld dat ik afgelopen kerst in adamskostuum heb gevierd. Ze kijkt wel uit. Voor ze het weet, vuurt moeder overste een heel salvo opvoedingsadviezen op haar af. Voor de zoveelste keer.

Op het grote schoolplein ren ik als een dolle hond rondjes. Ik speel krijgertje samen met mijn broers en twee meiden van de hoogste klas. W. staat op zijn step, naast zijn moeder geparkeerd. Waarschijnlijk kijkt hij met afgunst naar het tafereel. Dan verdwijn ik plotseling van de radar bij mijn moeder. Niet voor lang. M. pakt me nog net niet bij mijn nekvel. Met een glimlach retourneert ze me bij mijn moeder. Ze doet haar relaas en adviseert mijn moeder mij goed in de gaten te houden.

Aan het eind van de middag maakt mijn moeder ons klaar voor vertrek. We gaan Pim en Guus ophalen van school. Ik heb nog energie te over en wil graag lopen. Mijn moeder fietst naast me. Op een drafje volgen we de gebruikelijke route. Vanuit het niets doemt moeder M. op. Voor op haar fiets zit W. veilig ingesnoerd. Ze kletst even met mijn moeder en bewondert mijn lichamelijke inspanning. Dan toont ze onverwacht mildheid tegenover mijn moeder; wat heb je toch een bijzonder kind!”