Categorie: Mijlpalen

De bladeren aan de bomen kleuren rood en bruin. Het zonnetje schijnt zuinig en de temperatuur daalt langzaam maar zeker. De herfst is voelbaar begonnen. Vanochtend stap ik fris en fruitig onder de douche vandaan. Met de handdoek om me heen geslagen loop ik naar de kastenkamer. Bibberend meld ik mij bij mijn moeder. Ze lacht en vraagt of ik nu eindelijk ondergoed aan wil trekken. Ze showt een hempje en broekje met een helikopter erop. Ik ben om; vanaf nu hang ik mijn adamskostuum aan de wilgen en ga ik niet meer zonder minimaal drie lagen kleding de deur uit.

Mijn broers volgen sinds enkele weken zwemles. Elke zondagochtend rond de klok van negen plonzen ze het water in. In het kikkerbadje ernaast geniet ik ook van de waterpret. Mijn moeder zit aan de rand van het bad. Mijn vader observeert de vorderingen van mijn broers. Mijn zus is in diepe slaap en hangt tegen mijn vader aan. Ik spring op en neer in het bad en amuseer me met de andere peuters. Dan komt mijn vader een praatje maken met mijn moeder. Ik sta intussen op het plateau dat zich onder water bevindt. Enthousiast neem ik een grote sprong. Mijn moeder ziet vanuit haar ooghoeken dat ik blijf dobberen met mijn gezicht in het water. Ze aarzelt geen moment en springt op. Met haar kleren aan snelt ze mijn kant op en hijst me naar boven. Gelukkig doet mijn batterij het nog. Ik ben zichtbaar geschrokken maar huil niet. Nog geen vijf minuten later spring ik alweer vrolijk rond in het water.

Ze zitten er weer; die akelige rode stippen. Vorig jaar rond deze tijd wilde ik leren lopen. Toen zaten ze op mijn benen en onder mijn voeten. Dus besloot ik maar weer kruipend door het leven te gaan. Nu zitten de krengen overal; op mijn buik, op mijn gezicht en op mijn rug. Eigenlijk overal waar ze vorig jaar niet te zien waren. De huisarts zegt dat ik een zeldzaam geval ben; een normaal mens krijgt het maar eenmaal te verduren. Ik lijd nu samen met mijn zusje, die ook helemaal gestipt is. Nu maar hopen dat waterpokken geen derde leven hebben. Ook niet in zeldzame gevallen.

Het was ook een beetje overdreven; dag en nacht liep ik met de speen in mijn mond. Het was een beetje genant. Nu daags voor mijn tweede verjaardag neemt mijn moeder het heft in handen. Ik lig ’s avonds in haar armen en weiger te slapen. Ik duw mijn speen in en uit mijn mond. Mijn moeder haalt de speen weg. Eerst denk ik dat ze een grapje maakt, maar het is haar ernst. Ik hou vervolgens een half uur lang het hele huis wakker met mijn gebrul. Daarna val ik in een diepe slaap. De volgende avond vraag ik mijn moeder of ik de speen mag terughebben. Dat mag niet. De derde avond ben ik al helemaal vergeten dat ik ooit dat vieze ding in mijn mond heb gehad. Ik knuffel mijn konijntje en vraag aan mijn moeder of ze me in het bedje wil leggen. Dat mag. Al snel daarna ben ik naar dromenland vertrokken.