’s Avonds laat werpt mijn moeder een blik in mijn bedje. Ik lig in foetushouding. Naast mij ligt een klein bruin voorwerp. Voor mijn moeder is het een raadsel. Ze kijkt nog eens rond in mijn bedje. Een eindje van mij vandaan ligt mijn knuffelkonijn. Opeens valt het spreekwoordelijke kwartje; mijn konijn heeft zijn arm verloren.
De volgende dag vraagt mijn moeder naar het waarom van dit zinloos geweld. Mijn konijn vindt het vast niet zo leuk. Dat betwijfel ik; “nijn kan niet huilen.”
Geef een reactie