Hét vingertje

Mijn moeder heeft een wijsvinger waar ze heel vaak mee zwaait. In mijn richting, wel te verstaan. Dat komt omdat ik heel erg slecht naar mijn moeder luister. Ik doe namelijk graag waar ik zin in heb op dat moment.

Mijn oudere broers zijn bijvoorbeeld vaak met elkaar aan het ravotten. Ik meng me graag in dat onderonsje. Alleen ben ik natuurlijk nog niet zo goed bekend met de spelregels. Als een van de heren onderop ligt en toevallig met zijn gezicht vlakbij me is, trek ik graag aan zijn haren of sla op zijn bol. Als een soort van toegift. Mijn moeder waarschuwt me dan dat niet te doen. Ze roept een paar keer mijn naam totdat ik mijn aandacht van het spel heb kunnen verleggen. Dan zwaait ze met haar wijsvinger onheilspellend in mijn richting.

Mijn broers doen nog meer dingen die ik ook erg leuk vind. Zo kruipen ze vaak achter de bank om zich te verstoppen voor mijn ouders of voor elkaar. Ook hangen ze regelmatig over de leuning om naar ons electronisch fotolijstje te kijken, dat in de vensterbank staat. Ik zou graag willen meedoen; gewoon lekker hangen met de jongens. Van mijn moeder mag ik dat echter niet doen. Zodra mijn voetjes zich van het bankkussen hebben afgezet en ik vrolijk over de leuning hang, klinkt mijn naam alweer door de woonkamer. Ik laat me dan met tegenzin terugglijden en kijk in de richting van mijn moeder. Haar wijsvinger zwaait wederom heftig heen en weer in de lucht.

Mijn moeder is het trouwens ook zelf schuld dat haar wijsvinger zo hard moet werken. Vaak laat ze de keukenkast openstaan als ze de vaatwasser aan het uitruimen is. Voor haar eigen gemak uiteraard. Ik maak dan dankbaar gebruik van het moment om de hele keukenkast weer uit te ruimen. De borden trek ik er één voor één weer uit. Zolang het de plastic borden zijn die ik uitruim, kan mijn moeder nog om mijn kunsten lachen. Zodra ik echter de breekbare exemplaren in mijn handjes neem, overschrijd ik blijkbaar een grens. De wijsvinger gaat weer de lucht in en beweegt heftig op en neer. Dit mag dus ook niet.

Van al dat gezwaai met die vinger ben ik inmiddels wel erg baldadig geworden. Als mijn moeder nu met haar wijsvinger zwaait, zwaai ik gewoon terug met mijn eigen kleine wijsvinger. Met een hele ondeugende lach op mijn gezicht!