Vanmiddag maken wij een korte wandeling door ons dorp. Onderweg komen we een lapjeskat tegen. Ik ben helemaal enthousiast en loop achter haar aan. Zo af en toe onderneem ik een poging het beest op te tillen. Dan springt ze op een geparkeerde auto. Mijn moeder probeert haar met lieve woordjes -tevergeefs- te lokken. Ik roep haar toe dat ze naar mijn moeder moet komen. Ook mij weigert ze te gehoorzamen. Lapje is heel druk in de weer met haar persoonlijke verzorging, weet mijn moeder. Opeens wijs ik met mijn vingertje en roep tegen mijn moeder: ” been eten.”
Geef een reactie