Melkboer

[st_row][st_column span=”span12″ id_wrapper=”elm_5aa833ee960e2″ ][st_text id_wrapper=”elm_5aa833ee960a0″ ]Vandaag verblijven we in een hippe strandtent ergens aan de kust. Ter ere van het vijfjarige bestaan van een bedrijf genieten we van een hapje en drankje. Op de piano speelt een voormalig deelneemster van een talentenshow een mooi deuntje. Mijn vader kletst even met een bevriend medewerker. Dan roept hij ons bij zich. Ietwat verbaasd kijkt de goede man mij aan. Ik lijk niets op mijn broers en zus, meent deze expert. Mijn moeder glimlacht liefjes maar zwijgt verder.

Op het schoolplein ploft mijn moeder op het bankje. Ondertussen ren ik rondjes met mijn broers. Dan komt een andere moeder naast haar zitten. Aandachtig bestudeert ze mijn zusje. Haar blik dwaalt af naar mijn witte hoofd. Blijkbaar kan de moeder het niet rijmen. Ze geeft mijn moeder een complimentje over de mooi gebruinde huid van mijn zusje. Dan huppelt onze brons gekleurde Guus ook nog voorbij. De moeder in kwestie wil nu wel eens graag weten waarom ik zo anders ben.

Later op de middag wacht ik samen met mijn zusje op de komst van mijn broertjes. De moeder van vijf spreekt mijn moeder aan. Het is overduidelijk dat haar kindjes allemaal uit hetzelfde nest komen. Ze praten even over ditjes en datjes. Dan melden mijn broertjes zich. De moeder van vijf kijkt mij doordringend aan. Ze concludeert dat ik nogal een vreemde eend in de bijt ben. Mijn moeder weet even niet of ze het gekscherend bedoelt of niet. Daarom doet ze er wederom het stilzwijgen toe.[/st_text][/st_column][/st_row]

Op weg naar huis fietst mijn moeder door het park. Mijn broertjes en ik willen hier dolgraag nog even blijven spelen. We sluiten ons aan bij een partijtje voetbal met een andere vader en opa. De oma staat met de moeder langs de zijlijn. Ze is erg nieuwsgierig naar ons gezin. Mijn moeder beantwoordt haar vragen zo goed mogelijk. De interesse gaat vooral uit naar mijn persoontje. Het is duidelijk niet aan haar aandacht ontsnapt dat ik zo anders ben dan de rest van het kroost.

’s Avonds neemt mijn moeder mij op schoot. Ze aait over mijn bolletje. Mijn witte haartjes zijn prachtig. Daarom laat ze iedereen maar kletsen. Bovendien heeft mijn moeder een brandschoon geweten, vertrouwt ze me toe. Ik vind het allemaal best. Dan laat ik haar weten dat ik in haar bed wil slapen. Ze legt me in het midden en bedekt me met de deken. Ik verdwijn zowat in de witheid van het beddengoed. Nu valt het nier meer te ontkennen; ik ben wel degelijk van de melkboer!