Ze zitten er weer; die akelige rode stippen. Vorig jaar rond deze tijd wilde ik leren lopen. Toen zaten ze op mijn benen en onder mijn voeten. Dus besloot ik maar weer kruipend door het leven te gaan. Nu zitten de krengen overal; op mijn buik, op mijn gezicht en op mijn rug. Eigenlijk overal waar ze vorig jaar niet te zien waren. De huisarts zegt dat ik een zeldzaam geval ben; een normaal mens krijgt het maar eenmaal te verduren. Ik lijd nu samen met mijn zusje, die ook helemaal gestipt is. Nu maar hopen dat waterpokken geen derde leven hebben. Ook niet in zeldzame gevallen.
Geef een reactie