Het was ook een beetje overdreven; dag en nacht liep ik met de speen in mijn mond. Het was een beetje genant. Nu daags voor mijn tweede verjaardag neemt mijn moeder het heft in handen. Ik lig ’s avonds in haar armen en weiger te slapen. Ik duw mijn speen in en uit mijn mond. Mijn moeder haalt de speen weg. Eerst denk ik dat ze een grapje maakt, maar het is haar ernst. Ik hou vervolgens een half uur lang het hele huis wakker met mijn gebrul. Daarna val ik in een diepe slaap. De volgende avond vraag ik mijn moeder of ik de speen mag terughebben. Dat mag niet. De derde avond ben ik al helemaal vergeten dat ik ooit dat vieze ding in mijn mond heb gehad. Ik knuffel mijn konijntje en vraag aan mijn moeder of ze me in het bedje wil leggen. Dat mag. Al snel daarna ben ik naar dromenland vertrokken.
Geef een reactie